Interview met Laura Bligh

Laura Bligh, een volle nicht van Eva Cassidy creëerde na het overlijden van de zangeres in 1996 een website waarop ze informatie over Eva deelt met de rest van de wereld. Laura is bereid enkele vragen van de fanclub te beantwoorden. Laten we beginnen met jullie gezamenlijke grootmoeder Clara Cassidy McGrew. Wat was zij voor iemand?

Je kunt het interview beluisteren op het YouTube-kanaal van de fanclub: https://www.youtube.com/watch?v=43bL9hiicp8

Ik kende haar goed. Ze was een interessante vrouw, al denk ik niet dat ze veel invloed heeft gehad op Eva. Deedee, zoals we haar noemden, was niet bijzonder geïnteresseerd in muziek. Vermoedelijk waardeerde ze Eva vooral als beeldend kunstenaar. Eva maakte mooie illustraties voor Deedees boeken over ouder worden.

Je moeder Isabel steunde Eva financieel. Deed ze dat uit familieliefde of geloofde ze echt dat Eva een grote carrière tegemoet ging?

Mijn moeder, Eva’s tante Isabel steunde haar niet financieel. Wel verraste ze Eva met een ongevraagde cheque als bijdrage in de kosten van het live album. Ze woonde vele, vele optredens bij en bracht meestal een luidruchtige groep vrienden mee. Sommige van hen kun je horen op het live album. Er was veel familieliefde en trots over haar talentvolle nicht, maar ze was er 100% van overtuigd dat Eva een grote ster zou worden, net als ik trouwens.

Na Eva’s dood ontstond er een discussie over ‘Eva solo’ versus ‘The Eva Cassidy band’. Eva schreef in een brief aan haar broer Dan dat de band te luid was en dat ze liever solo optredens wilde doen, wat ze uiteindelijk ook gedaan heeft. Heb jij een voorkeur voor één van de twee? Solo of de band?

Volgens mij waren haar klachten in de brief naar Dan over de band die te hard speelde authentiek, maar kwamen ze op een moment van zwakte. Het geluidsniveau is altijd een issue als je optreedt op verschillende podia. Mijn zoon is een singer songwriter en ik merk dat hij tegen dezelfde dingen aanloopt. Net als Ieva doet hij optredens met een vijfkoppige bend in bars en clubs, soms duo werk in restaurants met verschillende muzikanten en soms solo optredens.  Als je wilt leven van de muziek moet je alles aanpakken wat je kunt krijgen. Ik weet zeker dat Ieva meer solo optredens wilde doen. Die zijn gemakkelijker te organiseren, je verdient er meer aan en je hoeft niet te oefenen of te overleggen met anderen. Ze vond het leuk om in gelegenheidsgroepen te spelen en in kleinere samenstellingen zoals de duo optredens met Keith en de cabaretachtige cluboptredens met Lenny. Ik herinner me dat ze in haar laatste zomer in restaurants speelde met saxofonist Ron Holloway.

Eva Cassidy

Wat betreft haar wensen voor de lange termijn, ik zou het niet weten. En als iemand het wel meent te weten, zegt dat meer over die persoon dan over wat Ieva zelf wilde. Als iemand haar die vraag zou stellen, zou haar antwoord afhangen van degene die het vroeg en hoe ze zich voelde op dat moment. Ze vond het makkelijker om kritiek te ontvangen dan lof. Ze was het eens met iedere negatieve opmerking. Complimenten kon ze maar moeilijk incasseren.

Als ik Eva zag optreden was het meestal met de band. Dat had te maken met het feit dat wij in Virginia wonen en als ze in kleinere clubs speelde, was dat meestal in Annapolis, Maryland. Mijn man vond vooral de bandoptredens leuk omdat hij graag luisterde naar Eva’s gitarist Keith Grimes die goed is in vrijwel alle stijlen. Als ik tegenwoordig naar Eva’s muziek luister is het meestal naar haar solo werk. Niet te vaak, want ik ga er graag rustig voor zitten, zodat haar muziek meer impact heeft.

Eva happy

De verklaringen over het karakter van Eva lopen nogal uiteen. Iedereen erkent haar muzikale talent, maar hoe was ze in gezelschap? Sommige mensen zeggen dat ze een goed gevoel voor humor had en dat het leuk was om in haar buurt te zijn, anderen zeggen dat ze soms urenlang niks zei en dat ze erg op zichzelf was. Wat zijn jouw herinneringen?

Toen we volwassen waren, zag ik Eva vooral op familiebijeenkomsten, dan voelde ze zich goed en levendig. Of als ik naar een optreden ging. De rustige, introspectieve kant van Eva zag ik veel minder. Ze was wel altijd iemand die tijd voor zichzelf nodig had, maar ze vond het ook leuk om met anderen om te gaan als ze in de juiste stemming was. Eva’s  creatieve aard was ook dubbel. Mensen wilden graag dat ze koos tussen beeldende kunst en muziek. Dat was onmogelijk voor haar.

Enkele jaren geleden schreef je een filmscript over Eva’s leven. Filmmaker Amy Redford deed dat ook. Toch is er na dertig jaar nog steeds geen speelfilm over haar gemaakt. Denk je dat het ooit nog zal gebeuren?

Ik weet niet of er ooit een speelfilm komt, de gedachte maakt me zenuwachtig. Een speelfilm wordt door het publiek vaak gezien als de officiële versie die de andere verhalen domineert. Ik heb veel gelezen over Eva waaronder enkele filmscripts. De meeste schrijvers gaan de mist in. Dat is een reden waarom ik mijn eigen screenplay schreef. Geen enkele filmmaker is bereid om het te lezen, want ze beginnen altijd bij hun eigen idee over  haar verhaal. Dat is de film die ze willen maken. Niet de film die ik schreef op basis van mijn herinneringen en mijn onderzoek. Ik besloot mijn eigen versie op de website te publiceren zodat iedereen die kan lezen en de film in zijn of haar hoofd kan afspelen. Het is beter dat er geen speelfilm komt dan dat zo’n film een verkeerd beeld van Ieva neerzet.

Mijn grootste angst over een speelfilm is dat Eva’s zangstem waarschijnlijk niet gebruikt wordt. Dat is namelijk hoe het tegenwoordig vaak gaat met biografische films. Dat vind ik verschrikkelijk. Dat zou zo erg zijn. Het verhaal van haar vroege dood en haar postume succes is aangrijpend, haar muzikale arrangementen zijn prachtig, maar de werkelijke magie zit in haar stem. Niemand kan Eva goed portretteren als je haar niet echt hoort zingen.

Alex & Malcolm in IJsland

Je hebt de documentaire ‘The Essence of Eva’ gezien. Voldeed die aan je verwachtingen?

Absoluut, ik vond het een prachtige documentaire. Mijn zus Viv en ik hebben de eerste vertoning bijgewoond in Galway, Ierland. Voordat we daarnaar toe vlogen, sprak ik met Eva’s ouders en zussen over wat zij van de documentaire vonden. Ik verwachtte namelijk dat mensen in het publiek daarnaar zouden vragen. Ze waren allemaal heel blij met hoe de film is geworden. Ik weet niet meer of het tante Barbara of Annet was die zei: ‘Dit is de documentaire waarop we hoopten.’ Dat vat de reactie van de familie aardig samen.

Mick Fleetwood in the Essence of Eva

De documentaire is goed al is het jammer dat de makers de lengte moesten inkorten tot negentig minuten. Malcolm en Alex vonden dat erg moeilijk. Ze moesten een paar pijnlijke beslissingen nemen over wat er uit zou worden gesneden. Belangrijke delen van Eva’s leven zijn er uitgehaald, zoals haar liefde voor de natuur. Een filmportret over Eva is per definitie incompleet en ze hebben hard gewerkt om geen fouten te maken. In een eerdere versie die mijn zus en ik hebben gezien, zat een gedeelte waarvan wij dachten dat het niet des Eva’s was. Dat heb ik gezegd, maar ze wilden eerst nog met andere familieleden overleggen voordat ze echt besloten om het eruit te laten.

Ik heb de film makers Malcolm Willis en Alex Fegan pas ontmoet tijdens de vertoning in Ierland. Wel hadden we vaak telefonisch contact en per email toen ze werkten aan de documentaire. Ik kon ze helpen met feiten, foto’s, locaties, muziekfragmenten en interessante mensen. Ik heb ook de aftiteling en de teksten gelezen. Mijn belangrijkste bijdrage was het terugvinden van een op de band opgenomen interview dat verslaggever Alona Wartofsky van de Washington City Paper met Eva had. Gedeeltes van die tape zijn effectief gebruikt in de film. Ik ben blij dat ze me noemen in de aftiteling als ‘speciaal adviseur’.

Eva in Georgetown

Wat motiveert je om zoveel tijd aan je website te besteden?

De hoeveelheid tijd valt eigenlijk wel mee verspreid over 25 jaar. Eigenlijk vraag je: waarom heb ik de website gemaakt en waarom voeg ik daar nog steeds dingen aan toe? Het eerste deel van mijn antwoord is: ik doe het voor Eva. Ze was een geweldig persoon, ik hield van haar zoals ze was en ik geloofde in haar talent. Toen ik werkte in het muzikale management hoopte ik dat ik iets kon doen om haar te helpen met haar muziek. Maar ik bevond me voornamelijk in de klassieke muziekwereld en ik had niet de connecties die nuttig voor haar waren. Nadat Eva stierf, was ik een thuisblijvende moeder en het internet was nieuw. Als een klein projectje heb ik een pagina gemaakt met links naar online artikelen over Eva. Van daaruit is de website gegroeid. Eindelijk kon ik iets betekenen voor Eva. Het is fijn om te merken dat Eva’s muziek liefhebbers over de hele wereld bereikt. Nog dagelijks ontdekken nieuwe mensen haar.

Ben je ooit op de vingers getikt door Bill Straw of door Eva’s ouders over dingen die je noemt op je website?

Ik ben nog nooit op de vingers getikt over wat ik heb geschreven. Op de website zullen zeker dingen staan die ze niet leuk vinden, maar niemand heeft daar ooit iets van gezegd. Dat komt misschien omdat ik onafhankelijk ben. Ze weten dat het niet goed overkomt als ze er wat van zouden zeggen.

Dit is voor 100% mijn persoonlijke onderneming. Niemand betaalt me hiervoor. Alleen de domeinnaam Eva Cassidy.org is een cadeau van een van Eva’s  fans.

Time After Time album

Wat vind je ervan dat er ieder jaar nieuw werk van Eva verschijnt en dat het wordt uitgebracht op albums?

Dat vind ik fantastisch! Eva’s muziek maakt de wereld een betere plek. Er zitten vast imperfecties in het materiaal dat tot nu toe niet gebruikt is, maar ik ben gewend aan luisteren naar live muziek en die dingen hinderen mij niet zo. Eva was een perfectionist. Sommige mensen zeggen dat ze het niet leuk zou vinden dat bepaalde nummers werden uitgebracht. Ik weet dat ze haar uitvoering van ‘Over the Rainbow’ aan het eind van Blues Alley, waar haar stem breekt, verschrikkelijk vond. Toch is die opname waarschijnlijk de populairste onder haar fans. Wie zou willen dat die niet bestond? Het was nooit de bedoeling dat die uitgebracht zou worden. Ze was die avond in Blues Alley verkouden en ze zong niet op haar best. De breuk in haar stem was a-typisch voor Ieva.

Er zijn enkele onuitgebrachte tracks waar ik persoonlijk erg van hou. Daar lobby ik al een tijdje voor, meestal onsuccesvol, maar in een paar gevallen heb ik geholpen om mijn favorieten op de radar te krijgen. 1 daarvan is ‘Down Home Blues’.  Ik heb het Eva vaak horen zingen, voor mij is het exemplarisch voor hoe de Ieva Cassidy bend klonk, dus ik was blij dat een versie ervan op Walking After Midnight terechtkwam. Andere favorieten van mij zijn onuitgebrachte liedjes als ‘Angel’ van Jimi Hendrix, ‘As Lovely As You’ van John Pennell en ‘Last Night I Had the Strangest Dream,’ van Ed McCurdy.

Laura Bligh

Welke rol speelt muziek in je eigen leven?

Klassieke muziek is mijn voornaamste passie. Zoals zovelen ben ik gestart als uitvoerend musicus en ben ik later achter de schermen gaan werken. Ik heb een aantal jaren gewerkt voor het National Symphony Orchestra. Tegenwoordig luister ik nog steeds graag naar live muziek, al zit ik er niet graag lang voor in de auto. Gelukkig wonen we vlakbij Wolf Trap, een nationaal park waar vaak goede muziekuitvoeringen worden georganiseerd. Het is geweldig om zoveel wereldberoemde musici te horen spelen op slechts tien minuten rijafstand. En als niemand anders thuis is, speel ik nog wel eens op mijn fluit.

Dank je wel Laura!