Ontmoeting met Eva’s broer Dan Cassidy

In de vorige aflevering van de proloog bezocht de auteur van de Eva Cassidy Biografie de musical ‘Over The Rainbow’. Wanneer hij een e-mail van Eva’s broer ontvangt, ziet alles er weer heel anders uit.

Dan Cassidy mailt me dat hij bereid is bij me langs te komen. We vinden een geschikte datum: 23 november. Om 17.00 uur neem ik de HiSpeed vanaf Rotterdam naar Schiphol, een reis van nog geen 30 minuten. Het weer is verschrikkelijk, de regen gutst door de harde wind tegen de ramen. Ik heb Dan mijn mobiele telefoonnummer doorgegeven, dat van hem heb ik niet.

Aanvullend audio- en videomateriaal op ons YouTube-kanaal: https://www.youtube.com/watch?v=zOTe3kZ8hmU

Dankzij het nieuwe spoor gaat alles goed en rolt de trein op het juiste moment het ondergrondse station binnen. Dan’s toestel zou om 18.10 moeten arriveren, maar tot mijn verbazing en eerlijk gezegd ook schrik geven de monitoren aan dat de vlucht uit Manchester een half uur eerder landt. De harde wind blijkt in het voordeel van het vliegverkeer te werken. Volgens de borden moeten de passagiers bij terminal 4 tevoorschijn komen. Daar aangekomen, vermeldt weer een ander bord dat het voor hen ook mogelijk is terminal 3 te gebruiken. Uit beide uitgangen komen druppelsgewijs mensen naar buiten, vooral zakenlui. Als ik de tijd controleer op mijn telefoon zie ik een bericht van een onbekende afzender. Dat zal hem zijn. ‘Hi Johan. Am at arrivals 3. Am in black coat carrying white bag. Thanks.’

Eva en Dan Cassidy

Met een grote boog loop ik om de groep passagiers heen, me concentrerend op zwarte jassen en witte tassen. Daar staat inderdaad een man van mijn leeftijd volledig gekleed in het zwart, te turen op zijn telefoonscherm. Om zijn pols draagt hij een wit plastic tasje. Het eerste wat opvalt is hoe bedachtzaam hij spreekt en hoe Amerikaans zijn accent is. Zijn vlucht was nogal ‘bumpy’, vertelt Eva’s broer. We passeren een Starbucks en ik vraag Dan of hij trek heeft in koffie. ‘Doe mij maar een regular,’ zegt Dan. Hij mag dan Amerikaan zijn, hij is wars van toeters en bellen. Prima, mij is het keuzemenu van Starbucks ook te uitgebreid.

Terwijl we plaatsnemen aan een tafeltje legt Dan uit dat hij in IJsland vooral veel optreedt als begeleider en dat hij daardoor bijna nooit kan spelen wat hij echt leuk vindt. In Engeland heeft hij twee eigen groepen; een swingkwartet en samen met zanger en gitarist James Hickman vormt hij een folkduo. In het VK bezit hij een appartement in Shrewsbury aan de grens met Wales. Als Amerikaan moest hij erg wennen aan de Britse omgangsvormen: ‘Ze zijn snel geschokt of zelfs beledigd, zonder dat je dat overigens meteen in de gaten hebt.’ Af en toe speelt hij ook in Amerika, maar daar is het publiek voor zijn eigen muziek toch beperkter. Hij heeft zelfs twee keer in Nederland opgetreden: in Tilburg en in Beekse Bergen.

Shrewsbury

In de trein naar Rotterdam valt me op dat Dan zowel verlegen als vasthoudend is. Hij praat rustig, maar beslist en laat zich niet gemakkelijk onderbreken. Het doet denken aan hoe ik zijn zus Eva inmiddels heb leren kennen. Zij was bescheiden, maar wist toch altijd precies wat ze wilde. Ook Dans lichtblauwe ogen lijken op die van Eva. Hij kijkt je aan, zonder weg te kijken, maar houdt toch iets achter. Hij schrikt terug van al te veel enthousiasme en dat zal de reden zijn dat hij zich zo thuis voelt in het noordelijk gelegen IJsland. Hij zou graag wat vaker op het continent willen spelen.

Ooit is hij uitgebreid geïnterviewd door enkele filmmakers uit Hollywood. Op dat moment was er sprake van een script waar Hugh en Barbara niet zo blij mee waren. Bovendien gaf het moeilijkheden met Blix Street Records, en zoals met zoveel projecten rondom Eva, is hier niets van terechtgekomen. Onvermijdelijk komt het gesprek op de advocaat van zijn ouders. Haar rigoureuze, op winst beluste aanpak, heeft veel mensen van Hugh en Barbara vervreemd. Ze speelt een hoofdrol in de nalatenschap van Eva Cassidy en figureert als co-auteur van het Songbird boek, hoewel haar rol in het schrijfproces marginaal was. Toch erkent Dan dat zijn ouders in het verleden veel last hebben gehad van mensen die op hun geld uit waren.

Inmiddels is de trein aangekomen in Rotterdam en we wandelen het laatste stuk tussen station en mijn woning. Thuis vertelt Dan urenlang over zijn zus en langzamerhand beginnen de contouren van de persoon van Eva Cassidy zichtbaar te worden. ‘Wanneer heb je voor het laatst contact met mijn ouders gehad?’, vraagt hij. ‘Tot het moment waarop de advocaat het podium betrad’, antwoord ik naar waarheid.  ‘Ik denk dat het belangrijk is dat je ze een keer ontmoet’, concludeert Dan. ‘Je moet echt met mijn moeder praten. Schrijf haar een brief!’

Johan Bakker